nemesispm έγραψε:Μετα απο πολα χρονια φενετε οτι ηταν μια απο τις μεγαλητερες κοινητοποιησης χρονια εχω να δω τοσο κοσμο μαζεμενο για να διαμαρτυριθουν για ενα σκοπο.

> Ο αποστολέας του email είναι εθελοντής δασοπυροσβέστης, και το
> κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους
> του!
>
> 26/8/2007

> Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
> λογική της δημοσιογραφίας..
>
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
> ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
> που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
> κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
> κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
> παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
> και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
> φλόγες να μας ζώνουν από παντού
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
> όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
> γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
> όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
> Θα ήθελα να τους ξεχάσω
> όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
> επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
> Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
> όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
> και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
> εκτεθειμένους στις φλόγες
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
> Θα ήθελα να ξεχάσω
> αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
> τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
> δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
>
>
> Μα δεν θα ξεχάσω
> εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
> δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
> μας περιτριγύρισαν Μα δεν θα ξεχάσω
> τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
> για αυτούς περιοχή
> Μα δεν θα ξεχάσω
> όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
> χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
> κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
> για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
> συμφέροντα.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
> μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
> μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
> Μα δεν θα ξεχάσω
> την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
> αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
> μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
> και καλοσύνη.
> Σας ευχαριστώ.
>
> Και δεν θα ξεχάσω
> να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
> για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η
> απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν
> υπάρχει πια πράσινο γύρω
σας;
> Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς
> διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω; πώς περιμένω
> απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει
> ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια
> μου...
>
> Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
> δολοφόνοι...